دوشنبه ۷ مهر ۱۳۹۹  
۱۰ صفر ۱۴۴۲  
Monday 28 Sep 2020  
۱۳۹۸/۶/۱۳    ۱۷:۵۵     بازدید:۴۰۹       کد مطلب:۲۴۶۹۷          ارسال این مطلب به دیگران

مبانی اندیشه دینی » یادداشت
در سوگ رهپوی راه یافته، یحیی بونو حمیدرضا شریعتمداری
حادثه‌ای تلخ و غمبار در ساحل عاج، درگذشت نابهنگام یکی از شیفتگان معنویت عقلگرای و یکی از مریدان عرفان و حکمت امام خمینی را رقم زد. یحیی علوی یا کریستیان بونوی فرانسوی تبار که سرنوشتش با قلمروهای مختلف جغرافیایی و نیز اقلیم‌های متنوع معرفتی و دینی گره خورده بود، در آلمان زاده شد،
آشنایی اتفاقی‌اش با آثار عرفانی امام خمینی که وی تا پیش از این، او را به عنوان یک سیاستمدار می‌شناخت، هم مایه شگفتی‌اش شد و هم او را به بررسی عرفان امام خمینی به عنوان پایان نامه دکتری‌اش در سوربون سوق داد. همین انتخاب او را به ایران و مشخصاً به مشهد و درک محضر فیلسوف شرق، مرحوم سید جلال آشتیانی (با معرفی آیت الله جوادی آملی) رهنمون شد. هفت سال از 1991 از خِرمن دانش جلال حکمت برخوردار شد و در مجموع، 15 سال مجاور روضه رضویه شد و بعد از آن، ایران به زیست بومش تبدیل شد.

در سال 1995 از رساله‌اش تحت عنوان الهیات در فلسفه و عرفان امام خمینی دفاع کرد و حائز پژوهش برتر در 1999 در سوربون گردید.
یحیی بونو از دریچه معنویت که همچون سنت گراهایی چون گنون، نسخه زنده و غنی‌اش را در اسلام می‌دید، به مکتب اهل بیت راه یافت. آنچه در عرفان اسلامی و معنویت شیعی، او را به سرحد شیفتگی رساند، آمیزش این معنویت (و عرفان) با عقلانیت (و فلسفه) بود.

علاقه وی به ادیان و تجربه‌های زیستی و معرفتی‌اش از ادیان مختلف (و حتی بی دینی هیپی) زمینه مناسبی را فراهم آورد تا به دانشگاه ادیان، عنایت ویژه‌ای داشته باشد. همین زمینه مشترک بستر دوستی پایدار ما را فراهم آورد. چندین سخنرانی سودمند در دانشگاه ادیان ارائه کرد. یکبار میشل کویپرس بلژیکی را که برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی به خاطر کتاب بلاغت سامی شده بود، با خودش به دانشگاه آورد و زمینه ساز چند نشست خوب در دانشگاه شد.

بونو نگران میراث علمی و مدرسه فکری هانری کربن در سوربون بود. دغدغه اصلی وی حفظ و ترویج سنت معنوی عقلانی شیعه بود و مدل امام خمینی و مکتب فکری او که در کنار معنویت و عقلانیت، دلمشغول سیاست و جامعه بود، برایش بسیار پرجاذبه بود، رویکردی که در سوربون مغفول مانده است. از همین رو، چندین اثر را از امام خمینی، از جمله جهاد اکبر به فرانسه ترجمه کرد. همین دغدغه او را به ترجمه کتاب آیین و اندیشه در دام خودکامگی، اثر سید محمد خاتمی به فرانسه سوق داد.

درگذشت وی که مسافر سرزمین‌های مختلف جغرافیایی و فکری (و دینی) بود و در خدمت مؤسسات گوناگون فرهنگی و علمی شیعی و ایرانی، از جمله، جامعة المصطفی، مجمع جهانی اهل بیت علیهم السلام و مؤسسه آیت الله خوئی، در کار ترویج مکتب اهل بیت علیهم السلام بود، حتماً ثلمه ای پرناشدنی در پیکره تشیع و حکمت در عرصه بین الملل است که پرشدنش دشوار می‌نماید. امید است که به نحوی شایسته، هم از مقام و مرامش تجلیل شود و هم مسیر پرتلاطم، اما در نهایت، به ساحل رسیده‌اش هموار و پررهرو گردد.
خدایش بیامرزد و بر درجاتش بیفزاید!


:
نظرات بازدیدکنندگان

نظر شما درباره این مطلب

     
جدیدترین

سلوک علمی آیت الله العظمی صانعی

حق انتقاد دینی از منظر قرآن و سنت

تحلیلی از ماهیت حکومت از منظر دینی(2)

تحلیلی از ماهیت حکومت از منظر دینی(1)

پیامدهای جدایی مردم از حکومت در کلمات امیر المومنین (ع)

رابطه حقوق و سلامت جامعه با تکیه بر نهج‌البلاغه

بازخوانی نظام کیفری شرعی در پرتو قاعده درء

استقلال عقل در رهایی از دوزخ؛ آری یا خیر

فقه موجود از اصل عدالت اجتماعی غافل است

علمای حوزوی و دانشگاهی «اخلاق در حوزه عمومی» را جدی بگیرند

پر بازدید

نگاهی به کتاب «خداباوری و دانشمندان غربی معاصر» نوشته دکتر مهدی گلشنی

تاریخمندی در نصوص دینی

سکولاریسم و سکولاریزاسیون

مهجوریت قرآن در جاهایی‌که باید شکوفاتر باشد، بیشتر است

مطهری وضرورت اصلاحات درحوزه فقاهت وروحانیت

انصاف و ادب گفت و گو در قرآن

تکفیرگرایی و داعش از نگاه سلفیان معاصر

سیزدهمین نشست علمی پژوهشکده اندیشه دینی معاصر

فقه سياسي شيعه و نقش دوگانه مصلحت